غزل / حنیف حیران

شعرونه

غزل / حنیف حیران

68

د خپل ځان تر جنازې پورې مې پرېږده
لږ ورځمه، هديرې پورې مې پرېږده

چې مې څرک د رڼا ووينم وطن کې
مرګه! خير دی تر هغې پورې مې پرېږده

راپسې به خلک خاندي محبته!
د جنون تر مرحلې پورې مې پرېږده

سخت توپان و، يو پتنګ چاته زارۍ کړې
ډېوه مري رانه، ډيوې پورې مې پرېږده

ملايکې! زه مې مور يم ورغوښتلی
د جنت تر دروازې پورې مې پرېږده

ورته ووایه حيرانه، چې شاعر يم
د خپل خيال تر احاطې پورې مې پرېږده.